Seinast í sekstiárunum var ein pallborðsfundur í Útvarpi Føroya undir heitinum - Skulu vit taka tey evnaveiku heim, sum búgva á Rødbygård?

Øll hildu, at tað áttu vit. Ein ódámlig útsøgn var tó: Tað er umráðandi fyri okkum øll at hava tey herheima, so vit kunnu síggja, hvussu gott vit sjálvi hava tað.

Síðani er nógv vatn runnið í ánna, og øll, ið skuldu koma heim, eru komin, og hava funnið sítt pláss í føðilandinum. Onnur eru komin aftrat, og felag teirra stríðist alsamt fyri, at mannarættindi og lívsdygd teirra menningartarnaðu verða ikki gloymd. Og sjálvandi hevur alt støði í, hvat tænir teimum sjálvum. Tey skulu ikki takast fram, fyri at onnur kunnu sanna, hvussu gott tey hava tað.

ELLING og KJELL BJARNI eru tveir mans í bestu árum, ið fluttir eru av stovni og í egna íbúð. Gríma   vísir í hesum leiki nøkur týðningarmikil og áhugaverd brot úr gerandisdegi teirra.

Leikur og handrit staðfesta, at vóru tey menningartarnaðu við skerdan lut, tá um vit ræður, so hava tey dreymar somu kenslur, sama longsul og somu trá sum vit onnur. Heldur ikki eru tey kørg við skemti og speisemi.

Gríma hevur seinni árini sett ljóskastaran á tabuiserað evni og er harvið vorðin partur av tí almenna kjakinum og verið við til at flyta mørk.

Tað er so hugaligt, meðan vit bíða eftir Tjóðpallinum.

ELLING og KJELL BJARNI hava sett fót undir egið borð, teir hava pensión og telefon og kunnu spara pening saman til tað, teir ynskja sær, samstundis sum teimum leingist eftir tí nærleika og samskifti við onnur, ið ikki kann keypast fyri pening. Leikurin er tí  eisini kærkomin sum upplegg til kjak.

Karin Kjølbro